Op een “boerderij” sta je toch altijd heel vroeg op? Niet bij Dawn & Dusk, hier slapen we heerlijk uit tot 8 uur en dan beginnen we rustig de dag met het voeren van eerst de honden, dan de ezels, vervolgens de schapen, geiten, kippen en konijnen en daarna: zelf ontbijten. Het voordeel van thuiswerken, want dan red je het evengoed om exact om 9:00 uur met ontbijt achter mijn laptop te zitten (Working nine to five…. komt nu meteen in gedachten . . . omdat Dolly Parton net overleden is).

Negentien honden voeren is best een uitdaging, negentien voerbakken, sommige honden krijgen medicatie, allemaal en andere hoeveelheid brok en beetje vlees; de oudjes die iedere dag iets speciaals willen, zodat ze nog even genieten van hun eten. Zeven van de negentien honden zijn honden die hier verblijven onder de vlag van Dawn & Dusk. De Stichting die vanuit Pech Bernoye gerund wordt door Anke met een fijne groep vrijwilligers.

Wat is het Dawn – deel in deze naam:
Af en toe vangen we ook moederloze puppy’s op, die in de meeste gevallen met de fles grootgebracht moeten worden. Moederloze pups? Ja het leven is hier echt wel anders dat wat ik bij KNGF gewend ben, waar de pups opgroeien bij hun moeder in een huiselijke omgeving. Hier worden af en toe pups gevonden in prullenbakken, waar de navelstreng op dat moment nog aan zat….. Dit zijn onze pleegpups en die worden geplaatst door andere stichtingen bij gezinnen (en soms blijven er een paar achter als eigen huishonden. Zoals onze Peggy en Anke haar Fonzie en Pepita)

Wat is het Dusk – deel in deze naam:
De oudere honden komen meestal vanuit andere stichtingen, honden waarvan ze verwachten dat deze niet meer elders plaatsbaar zijn, vanwege leeftijd, gezondheid of gedrag. Hoe ze bij deze stichtingen terecht gekomen zijn? Gevonden op straat, oudere eigenaar overleden (en familie wil de hond niet; dit breekt iedere keer weer mijn hart), al meerdere jaren in het asiel. Al deze honden verdienen het natuurlijk enorm om de laatste jaren van hun leven in een veilige, hele fijne huiskamerachtige omgeving te wonen en dit is wat ze hier krijgen.

Wat zo ontzettend mooi is, althans, vind ik: de honden hoeven hier helemaal niets, ze mogen volledig hunzelf zijn. Om een voorbeeld te noemen: honden die bang zijn; mogen bang zijn, geen druk om ze naar je toe te halen, om toenadering te zoeken. Vanuit de rust en de veiligheid komen ze vanzelf naar ons toe, of niet en dan is het ook ok.

Wij maken hier nu met ons hele gezin deel van uit, helpen waar we kunnen en bouwen met steeds meer honden echt een band op. Op de foto zien jullie mij tussen alle honden op het grote veld van Dawn & Dusk – dit is een groep met vijf honden van de zeven (met oog de prachtige zonsondergang hier als de zon achter de bergen zakt)

Over de honden:

Mitch staat een beetje afzijdig, mooie Mitch met nog maar één oog omdat zijn andere oog verwijderd moest worden. Toen Mitch bij Dawn & Dusk kwam was hij ontzettend angstig naar mensen toe, wat zal deze jongen allemaal meegemaakt hebben. Het moment van de operatie aan zijn oog waren wij ook in Frankrijk, en daarna moest hij een kap om, en we moesten hem aan de lijn uitlaten. Eén keer kwam ik hem uitlaten, het regende en hij bleef maar wegschieten en dan ga je denken wat is er anders: conclusie mijn pet en groene regenjas. Uiteraard pet af, regenjas uit (dan maar drijfnat) en toen konden we gaan lopen. En nu: als we gaan voeren en met de voerbakken de ruimte in komen, pakt hij inmiddels het vlees uit mijn hand. Wat er dan door je heengaat is onbeschrijfelijk, terwijl het zo klein lijkt.

Andy (de Épagneul Breton op de foto) heeft een poliep in zijn oor heeft, die niet verwijderd kan worden; waardoor iedere dag zijn oortje en zijn haren eromheen schoongemaakt moeten worden. Hij heeft bij een oudere meneer in huis gewoond (en de kinderen wilden hem niet toen Andy achterbleef, bingo) en is erg druk van zichzelf; bewegelijk, blafferig, continu aandacht opeisend. Met rust is het een super lief hondje, die heel graag even bij je komt voor een knuffel.

Mr Q (of Quatorze – de grote herdermix) ook hij woonde bij een eigenaar die overleed, en ook hier niemand die hem wilde hebben. 15 jaar oud op dat moment en in slechte conditie; we dachten die komt hier voor een paar fijne maanden en inmiddels is hij er ook alweer ruim een jaar. Hij is groot, 16 jaar oud, heeft last van zijn gewrichten en krijgt hiervoor pijnmedicatie en echt heel erg gelukkig op de manier waarop hij hier nu mag leven. Alleen die blaf van hem… die mag soms wel iets minder

Mabel – lieve lieve Mabel (de Pointer). Zo mager als ze kwam, zo goed ziet ze er nu uit. Mabel is de meest eigenzinnige hond die ik ooit heb ontmoet, ze is echt keizerin Mabel; ze is een ontzettend lieve zachte knuffelbeer, maar wel op haar eigen voorwaarden. . . Ze is helaas wel doodsbang voor onweer, dat is heel erg sneu om te zien, dan kan je eigenlijk niets voor haar doen.

Cheyenne (de zwarte kruising). Emmy haar lieveling. Komt ook bij een overleden eigenaar vandaan. Het is een schat van een hond, wil graag knuffelen. Krijgt iets meer pijntjes, ze wordt echt oud, en hierdoor kan ze soms iets kribbiger zijn, dat mag uiteraard. Daar houden we gewoon lekker rekening mee. Als Emmy de huiskamer ingaat dan staat Cheyenne meteen klaar voor knuffels

Niet op de foto staan: Dolly, de moeder van onze Peggy. Dolly is op straat gevangen in een vangkooi, leefde al jaren op straat en bleek drachtig. Kwam bij Anke, die won haar vertrouwen zodat ze bij de bevalling kon zijn en mocht helpen met de pups. Dat is nu alweer dik vier jaar geleden. Dolly woont samen met haar twee kinderen: Timmy en Nellie die van een vrijwilligster zijn op een mooi groot veld met een hele fijne binnenruimte. Dolly is een hele intelligente hond, kan absoluut niet met mannen en met andere honden (buiten Timmy en Nellie) maar wel met kinderen en met vrouwen. Van aandacht en knuffels wordt Dolly heel erg blij.

En onze nieuwste aanwinst: Noisette. Noisette is er nu ongeveer een maand, we zoeken nog steeds een permanent huis voor haar; met haar diabetes, waardoor ze bijna volledig blind geworden is en twee keer per dag geprikt moet worden, is dit geen makkelijke opgave. Als er geen huis gevonden wordt dan blijft ze bij Dawn & Dusk. Noisette is een gigantische knuffelbeer. Ze ligt het liefst de hele dag bij je op schoot om heerlijk geknuffeld te worden en is heel graag in de buurt van mensen. Ze kan helaas niet bij de grote groep zoals de situatie nu is, omdat Cheyenne het per ongeluk botsen van Noisette (vanwege haar blindheid) niet zal accepteren.

Voor ons is het natuurlijk heerlijk dat we hier midden tussenin wonen en hierin kunnen helpen. Dawn & Dusk heeft een prachtige website en wij zijn, net als KNGF, afhankelijk van onze donateurs. Op dit moment hebben we geen grote operaties in het verschiet (gelukkig) maar wel veel honden die steeds iets ouder worden…. dat er iets aankomt is zeker. Daarnaast alle dagelijkse kosten, voer, water, kluifjes etcetera, etcetera. Dus alle beetjes helpen! Je kunt bij Dawn & Dusk een hond sponsoren voor een zelf gekozen bedrag per maand. Dus mochten er mensen zijn die ons volgen en dit leuk zouden vinden kijk even op: Sponsor a dog – Dawn&Dusk. Je ontvangt dan eens in de zoveel tijd een update van je gesponsorde hond met een paar foto’s (het is net alsof je een KNGF pup naar school hebt gebracht voor de Puppypleeggezinnen onder ons ;-))

Of je kunt “gewoon” een donatie doen op rekeningnummer: FR76 1120 6201 7000 8156 9438 475 ten name van Assoc. Dawn & Dusk

Dus deze blog is een beetje tweeledig, jullie een inkijkje geven in ons leven hier en de mooie stichting waar wij aan mogen meewerken en mocht je een donatie willen doen dan is dat meer dan welkom 🙂

Ja en dan blijven er nog steeds tien honden over….. Want we hebben de zeven van Dawn & Dusk en Timmy en Nellie, totaal negen. Maar het zijn er toch echt 19. Juist: Anke heeft vijf honden en wij hebben er ook vijf. Dus jullie snappen vast wel wat een heerlijke hondenbende het hier is, waar we allemaal volop van genieten en soms…. als ze met zijn allen gaan blaffen dan genieten we ook even niet…..