La Devèze

Tussendoor veel huizen online bekeken, Google maps opgezocht waar het was; hoe het ligt zijn de buren ver genoeg weg, loopt er geen weg langs, is er genoeg land aansluitend – nee hoor, wij zijn echt niet veeleisend.

En dan….. dan zien we hem …. althans Anke ziet hem en appt ons … en dit voelt zo goed. Het paleis is welliswaar een paleis in wording met een super schattige pigeonnier waar ook een geweldig leuk huisje van te maken is = buren :-).

Vliegticket geboekt en ik vlieg naar Toulouse, pak de trein, stap uit in Lexos en ben zo blij om daar weer te zijn. Eerst even bijkomen bij Anke thuis en de volgende dag met Dirk (Anke moest aan het werk) naar ons potentiële paleis en vooral naar onze “tuin”. We konden er uiteraard niet in, want het hek was op slot, dus we zijn langs de omheinde tuin gelopen, aan één kant dan.. Want dan ben je al heen en kleine km en terug nog een kleine km onderweg. . . . Met de auto zijn we vervolgens langs de andere kant van de tuin gereden. Vanaf de weg kan je het huis wel zien liggen met de binnenplaats en eigenlijk kan ik maar één ding zeggen: ik ben verliefd. Op de plek, de magie van deze plek, de mooie oudheid van het gebouw en de 60 hectare eigen bos….

We gaan de dag erna met de makelaar kijken en kunnen de panden dan echt in, wat een geweldige plek. Met de auto rijden we het terrein op (er wonen everzwijnen, dus te voet is ook niet helemaal veilig), en op een gegeven moment kijken Dirk, Anke en ik elkaar aan en zegt Dirk: “Waar is het huis nu eigenlijk” en we wijzen alle drie een andere kant op. Ja, het is echt waar, je kunt hier daadwerkelijk verdwalen in je eigen tuin; om de magie nog iets groter te maken….

Uiteraard heb ik Aalzen continue aan de telefoon en gaat hij op afstand mee in dit hele proces. In februari gaan we weer naar Frankrijk en dan gaat hij uiteraard ook eerst het huis bezichtigen! Maar, om het niet aan ons voorbij te laten gaan brengen we op het moment dat ik alweer in Nederland ben alvast een eerste bod uit. Zo spannend!